IPINAKASAL AKO SA ISANG BILYONARYONG TINAGURIANG “HALIMAW” DAHIL SA KANYANG ITSURA—NGUNIT NANG IPAGTANGGOL KO SIYA SA HARAP NG AKING SAKIM NA PAMILYA, ISANG NAKAKAGULAT NA KATOTOHANAN ANG KANYANG INILANTAD UPANG DURUGIN SILA.
Ang Pambayad-Utang na Prinsesa
Ako si Elara, dalawampu’t tatlong taong gulang. Nang mamatay ang aking mga magulang sa isang trahedya, inagaw ng aking tiyuhin na si Don Carlos ang kumpanya ng aming pamilya. Imbes na palaguin ito, ginamit niya ang pondo para sa kanyang mga bisyo. Dahil sa pagiging sugarol, nabaon siya sa bilyun-bilyong utang sa mga bangko at sa mga mapanganib na sindikato.
Upang isalba ang kanyang sarili mula sa pagkakakulong at kamatayan, ipinagbili niya ako.
Ipinagkasundo niya akong ipakasal kay Don Leandro Imperial. Si Leandro ay ang pinakamayaman, pinakamakapangyarihan, at pinakakinatatakutang CEO sa buong Asya. Subalit, hindi siya lumalabas sa media. Kilala siya sa high society sa iisang bansag: Ang “Halimaw”.
Ayon sa mga chismis, si Leandro ay may bigat na halos apat na raang libra (400 lbs), may mukhang puno ng peklat dahil sa isang aksidente, at halos hindi makalakad sa sobrang katabaan.
“Magpakasaya ka sa baboy mong asawa, Elara!” natatawang pang-iinsulto ng aking pinsan na si Vanessa habang inaayusan ako sa araw ng aking kasal. “Ipagpasalamat mo na lang na mayaman siya! Kahit nakakadiri siyang tabihan sa gabi, at least mababayaran mo ang mga utang ng Daddy! Hahaha!”
Umiyak ako nang palihim. Nasusuklam ako sa kanila, ngunit tinanggap ko ang aking kapalaran. Para sa kaligtasan ng nakababata kong kapatid na si Toby na nasa pangangalaga pa rin ni Don Carlos, pumayag akong isakripisyo ang buhay ko at maging asawa ng tinaguriang halimaw.
Ang Kasal sa Altar
Nang bumukas ang malalaking pinto ng katedral, naglakad ako patungo sa altar na parang naglalakad patungo sa aking bitayan. Doon ko unang nakita ang aking mapapangasawa.
Hindi nga nagkamali ang mga chismis. Napakalaki niya. Ang kanyang custom-made na suit ay halos pumutok sa laki ng kanyang tiyan. Ang kanyang mukha ay balot ng makapal at magulong balbas, may mga malalaking peklat na sumasakop sa kanyang pisngi, at tila nahihirapan siyang huminga. Pinagpapawisan siya nang malapot at nakayuko lamang siya.
Dinig na dinig ko ang tawanan at bulungan ng aking sariling pamilya sa unahan ng simbahan.
Ngunit nang abutin ko ang kamay ni Leandro, hindi ako nandiri. Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang mga daliri. Tiningnan ko siya sa mga mata—sa likod ng kanyang makapal na salamin, nakita ko ang kalungkutan. Hinigpitan ko ang hawak sa kanyang kamay at binigyan siya ng isang malumanay na ngiti.
“Wag kang mag-alala,” bulong ko sa kanya. “Nandito lang ako.”
Nakita ko ang matinding pagkagulat sa kanyang mga mata, ngunit tumango lamang siya. Natapos ang seremonya nang tahimik.
Ang Pang-iinsulto sa Reception
Ginanap ang grand reception sa isang mamahaling hotel na pag-aari ng mga Imperial. Umapaw ang mamahaling alak at pagkain.
Habang nakaupo kami ni Leandro sa VIP table, napansin kong tahimik lang siya at hindi kumakain. Sa kabilang banda, si Don Carlos at si Vanessa ay nagpapakasasa, umaaktong parang sila ang may-ari ng buong lugar.
Lasing na si Vanessa nang kunin niya ang mikropono para sa isang toast.
“Cheers sa bagong kasal!” sigaw ni Vanessa na umaalingawngaw sa buong ballroom. Tumingin siya sa aming mesa nang may matinding pandidiri. “Cheers sa Beauty and the Beast! O dapat ko bang sabihing… Beauty and the Pig?!”
Nagtawanan nang malakas si Don Carlos at ang kanyang mga kaibigan.
“Mabuti na lang at bilyonaryo ka, Leandro!” dugtong ng tiyuhin ko sa mikropono. “Dahil kung hindi, walang babaeng makakakita sa’yong kaakit-akit! Bilhin mo na lang ng mga dyamante ang pamangkin ko para hindi siya masuka kapag hinahalikan ka niya!”
Naging bingi ang katahimikan sa buong ballroom. Yumuko si Leandro, tila hiyang-hiya.
Ang Pagtatanggol
Nanikip ang dibdib ko. Kumulo ang dugo ko sa galit. Hindi na ito tungkol sa akin; ito ay tungkol sa kawalang-hiyaan at kawalang-puso ng pamilya ko sa isang taong hindi naman sila inano.
Tumayo ako mula sa aking upuan. Mabilis akong naglakad papunta kay Vanessa at hinablot ang mikropono mula sa kanya.
“Tumahimik kayo!” pasigaw kong utos. Ang boses ko ay nanginginig sa galit ngunit matapang.
Gulat na napatingin sa akin ang lahat. Hinarap ko si Don Carlos.
“Kayo ang may utang na bilyun-bilyon! Kayo ang mga magnanakaw na umubos sa yaman ng mga magulang ko! Ibinenta niyo ako sa lalaking ito para iligtas ang mga sarili niyo sa pagkakakulong, tapos may gana kayong bastusin siya sa mismong araw ng kasal namin?!”
“Elara! Umayos ka!” galit na bulyaw ni Don Carlos, namumula ang mukha. “Wala kang utang na loob!”
“Kayo ang walang utang na loob!” ganti ko. Lumingon ako kay Leandro at itinuro siya. “Ang lalaking iyan—ang asawa ko—ay may mas mabuting puso kaysa sa inyong lahat! Oo, asawa ko na siya! At buong puso ko siyang rerespetuhin dahil higit pa siya sa panlabas na anyo na tinatawanan niyo!”
Akmang susugurin ako ni Don Carlos upang sampalin. “Walang hiya kang bata ka—!”
Ang Pagbabalat-kayo
Ngunit bago pa man dumapo ang kamay ng aking tiyuhin sa aking pisngi, isang napakabilis at napakalakas na kamay ang pumigil sa kanyang pulso.
Napakurap ako. Si Leandro.
Ang kaninang “nahihirapang gumalaw” na lalaki ay nakatayo na sa harap ko, tuwid na tuwid, at hawak nang mahigpit ang kamay ni Don Carlos na tila babaliin niya ito.
“Huwag mong susubukang saktan ang asawa ko,” isang napakalalim, malamig, at nakakakilabot na boses ang umalingawngaw mula kay Leandro.
Binitawan niya si Don Carlos nang pabalyaw. Pagkatapos, sa harap ng lahat ng nakangangang bisita at sa harap ng pamilya ko, itinaas ni Leandro ang kanyang mga kamay sa kanyang mukha.
Hinawakan niya ang makapal na balbas at mga peklat sa kanyang pisngi… at hinila ito.
Napasigaw si Vanessa. Isa itong Hollywood-grade silicone prosthetic! Inalis niya ang buong pekeng mukha na nakadikit sa kanya. Pagkatapos, binuksan niya ang butones ng kanyang napakalaking suit, kinalag ang mga sinturon sa loob, at hinubad ang napakakapal na fat suit na bumabalot sa kanyang katawan.
Nalaglag ang panga ko. Nalaglag ang panga ng lahat.
Ang lumabas mula sa disguise na iyon ay hindi isang halimaw. Siya ay isang lalaking may matangkad at maskuladong pangangatawan, may perpektong hugis ng panga, matatalim na mga mata, at kakisigan na daig pa ang mga sikat na modelo. Siya ay perpekto.
“A-Ano ito?! Sino ka?!” nanginginig na tanong ni Don Carlos.
Inayos ni Leandro ang kanyang polo at malamig na tinitigan ang aking tiyuhin.
“Ako si Leandro Imperial,” sagot niya. “Ginamit ko ang disguise na ito sa lahat ng ipinagkakasundo sa akin. Gusto kong makita kung may babae bang tatanggap at rerespeto sa akin kahit na ako ay isang ‘halimaw’. Lahat sila ay nandiri sa akin at pumayag lang dahil sa pera. Ngunit ngayon, nahanap ko na ang babaeng may tunay na puso.”
Tumingin siya sa akin na may matinding lambing at pasasalamat. Pagkatapos, ibinalik niya ang kanyang malamig na tingin kay Don Carlos.
“At tungkol naman sa utang mo, Carlos…” kinuha ni Leandro ang isang remote at pinindot ito. Sa malaking screen sa likod ng stage, lumabas ang mga dokumento ng bangko at sindikato. “…Binili ko ang lahat ng utang mo. Ako na ngayon ang pinagkakautangan mo ng tatlong bilyong piso.”
“P-Pero… sabi mo, kapag kinasal kami ni Elara, burado na ang utang ko!” pawis na pawis na depensa ng tiyuhin ko.
Ngumisi si Leandro na parang isang tunay na demonyo sa mga kaaway niya.
“Ang sabi ko, papakasalan ko si Elara. Wala akong sinabing lilibrehin kita,” malamig na anunsyo ni Leandro. Pumitik siya sa hangin. “Guards! Hulihin ang mag-amang ito. May mga pulis na sa labas na nag-aabang sa kanila para sa kasong Corporate Embezzlement at Fraud dahil sa pagnanakaw niya sa kumpanya ng asawa ko.”
“Hindi! Leandro, parang awa mo na! Elara, pamangkin ko, tulungan mo ako!” iyak ni Don Carlos habang kinakaladkad siya at ang sumisigaw na si Vanessa ng mga security guards palabas ng ballroom.
Hindi ako nakaramdam ng awa. Nakaramdam ako ng kalayaan.
Nang mawala na ang mga taong sumira sa buhay ko, dahan-dahang lumapit sa akin si Leandro. Kinuha niya ang nanginginig kong kamay at hinalikan ito nang buong paggalang.
“Pasensya na kung tinestigo kita, Elara,” malumanay niyang sabi. “Pero pangako, simula ngayon, ibibigay ko sa’yo at sa kapatid mo ang buong mundo. Ligtas na kayo.”
Tumingala ako sa lalaking tinawag nilang halimaw, ngunit para sa akin, siya ang aking pinakagwapong tagapagligtas.
